Kolekcja rodziny Imborów
Spuścizna Tadeusza Imbora pedagoga i wychowawcy, została przekazana do zasobu Archiwum Państwowego w Lublinie przez córkę Tadeusza, Barbarę Imbor-Maciąg. Ofiarodawczyni o możliwości oddania materiałów do zasobu Archiwów Państwowych dowiedziała się dzięki ogólnopolskiej akcji Archiwa Rodzinne, o której usłyszała w lokalnych mediach. Inicjatywa ta zmotywowała ją do przekazania odnalezionych w rodzinnym domu w Dominowie archiwaliów w celu ich zabezpieczenia i udostępniania badaczom.
Tadeusz Paweł Imbor urodził się 22 sierpnia 1904 r. w Jędrzejowie, był synem Kazimierza i Rozalii z d. Czarnieckiej. W czasie I wojny światowej został uprowadzony wraz z bratem Władysławem przez wycofującą się armię carską do Tambowa (Rosja), tam też zdał maturę. W celu odnalezienia synów rodzice sprzedali majątek. Po powrocie do Jędrzejowa Tadeusz przyłączył się do walki o niepodległość jako legionista. Następnie przeniósł się na Lubelszczyznę.
W styczniu 1925 r. zapisał się do Związku Nauczycielstwa Polskiego. Po ukończeniu Wyższych Kursów Nauczycielskich dla grupy fizyko-matematycznej w Poznaniu przeniesiony został do pracy w Szkole Powszechnej nr 2 w Lublinie, gdzie pracował aż do zakończenia wojny. Ponadto w latach 1929-1935 r. był opiekunem męskich drużyn harcerskich, działających przy szkołach w Rejowcu.
W 1945 r. ożenił się z Haliną z d. Duszyk-Owczarek (1922-2011). Został wówczas kierownikiem Publicznej Szkoły Powszechnej w Ostrówku (obecnie gm. Puchaczów), a następnie w Marysinie koło Jastkowa.
W 1950 r. zorganizował Schronisko dla Nieletnich w Lublinie przy ul. Dymitrowa 11 (obecnie ul. Radziwiłłowska) i kierował nim. W 1954 r. został pierwszym dyrektorem placówki. Pracowała w nim także jako wychowawczyni jego żona. We wspomnieniach uczniów i podopiecznych zapisał się jako „ciepły i sympatyczny” człowiek. Tadeusz Imbor zmarł w Dominowie 18 marca 1975 r.
