Kolekcja Wacława Zasowskiego
Pani Małgorzata Minodzka przekazała do Archiwum Państwowego we Wrocławiu Oddział w Legnicy pamiątki zachowane po swoim dziadku Wacławie Zasowskim. Pozostawił on liczne dokumenty dotyczące zatrudnienia, legitymacje związkowe, dowody osobiste oraz kenkarty, pamiątki w postaci książek z lat 20-tych oraz zbiór odznak i medali. Spisał również wspomnienia z czasów swej działalności w Związku Inwalidów Wojennych w Brodach i Tarnopolu oraz początków przesiedlenia do Legnicy. W zbiorze zachowały się również fotografie rodzinne z końca XIX wieku, z okresu międzywojennego i czasów późniejszych.
Wacław urodził się 2 września 1899 roku w Niemieczyńcach w powiecie Płoskirów (dzisiejszy Chmielnicki) w rodzinie rzemieślniczej. W 1916 roku został powołany do wojska, gdzie przebywał do 1920 roku jako szeregowy ułan. Służył m.in. w Małopolskich Oddziałach Armii Ochotniczej.
Podczas działań wojennych w okolicy Lwowa, w pobliżu wsi Biłka Szlachecka, został zraniony odłamkiem pocisku armatniego. W wyniku odniesionych ran amputowano mu lewą nogę powyżej kolana. Został uznany za inwalidę wojennego i na czas rekonwalescencji przeniósł się do Brodów, gdzie później pracował w Polskiej Foreście, jako księgowy. Tam też został członkiem, a od 1929 roku przewodniczącym Powiatowego Koła Związku Inwalidów Wojennych. Dzięki swojemu zaangażowaniu zebrał fundusze na sztandar.
Od roku 1936 pracował w Okręgu Wojewódzkim Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej (L.O.P.P.) w Tarnopolu, gdzie również działał w Kole Związku Inwalidów Wojennych - tam także pełnił funkcję przewodniczącego. W Kole pracował do września 1939 roku. W tym roku otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi.
Podczas II wojny światowej przebywał w Tarnopolu. Pracował w różnych przedsiębiorstwach w charakterze księgowego, a w ostatnim roku wojny – w Polskiej Komisji Ewakuacyjnej.
Po wojnie wraz z rodziną przeniósł się do Legnicy. Tam przez kolejne lata pracował w różnych przedsiębiorstwach jako główny księgowy. Pełnił również funkcję biegłego sądowego z zakresu księgowości dla Sądu Powiatowego w Legnicy (w latach 1947-1970).
W okresie powojennym także angażował się w działalność Związku Inwalidów Wojennych, za co otrzymał medal z okazji 65-lecia Związku Inwalidów Wojennych PRL za wieloletnią działalność społeczną. Organizował stołówkę dla inwalidów i repatriantów. W 1985 roku otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.
Żoną Wacława Zasowskiego była Jadwiga z domu Sobol, córka Romualda i Bronisławy, urodzona w Kałuszu 25 września 1905 roku. Jej rodzina pochodziła z Bochni. Para najprawdopodobniej poznała się w aptece, w której pracowała Jadwiga. W domowym archiwum zachowały się fotografie rodziny Sobol z końca XIX wieku i początku XX. oraz zdobiony album.
Jadwiga i Wacław mieli dwójkę dzieci Danutę i Jerzego. Danuta urodziła się w 1930 roku w Brodach. Jerzy był młodszy, zmarł w wieku 7 lat na dyfteryt. Wacław zmarł 17 września 1989 roku a jego żona 25 września 1989 roku.
